Сураи Аль-Араф — Оят 181

1. Маънои калимаҳо:

— «أُمَّةٌ»: гурӯҳе, ҷамоате аз мардум.

— «يَهْدُونَ»: роҳнамоӣ мекунанд, ба роҳи рост ҳидоят менамоянд.

— «بِالْحَقِّ»: бо ҳақ, яъне бо роҳи дуруст ва адолат.

— «يَعْدِلُونَ»: адолат мекунанд, ба инсоф ҳукм мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки дар байни махлуқоти Ӯ ҷамоате ҳастанд, ки худ ба ҳақ ҳидоят ёфтаанд ва дигаронро низ ба роҳи ҳақ даъват мекунанд. Онҳо дар зиндагии худ аз ҳақ пайравӣ мекунанд, мардумро ба он роҳнамоӣ менамоянд ва ҳангоми ҳукм кардан ва қазоват бо ҳақ ва адолат рафтор мекунанд, аз зулм ва беинсофӣ дур мебошанд. Ин гурӯҳи некӯкор ва роҳнамоён ҳамон афроде ҳастанд, ки Аллоҳ онҳоро бо имон ва амали солеҳ неъмат додааст ва онҳо пешвоёни ҳидоятанд. Онҳо на танҳо худашон дар роҳи рост қадам мегузоранд, балки дигаронро низ ба ин роҳ ҳидоят мекунанд ва дар ҳамаи корҳояшон адолатро риоя менамоянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар ҳар замон ва ҳар ҷой гурӯҳе аз бандагони солеҳ вуҷуд доранд, ки роҳи ҳақро нигоҳ медоранд ва дигаронро ба он ҳидоят мекунанд.

— Даъват ба ҳақ ва адолат аз сифатҳои бандагони накукори Аллоҳ аст, ки инсонро ба сӯи некӣ ва ростӣ ҳидоят мекунад.

— Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки на танҳо худ бояд дар роҳи рост бошем, балки дигаронро низ ба ин роҳ даъват кунем ва дар ҳукм ва муомила бо мардум адолатро риоя намоем.

— Ҳузури чунин гурӯҳи солеҳ дар байни мардум раҳмате аз ҷониби Аллоҳ аст, ки ҳаёти ҷомеаро бо адлу инсоф ва ҳидоят обод месозад.

— Ин оят ба мусулмонон умед мебахшад, ки ҳамеша дар байни мардум касоне ҳастанд, ки роҳи ҳақро нишон медиҳанд ва инсонро ба ислом ва Қуръон наздиктар мегардонанд.