Сураи Аль-Араф — Оят 201

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• اتَّقَوْا: аз феъли «тақво» гирифта шуда, маънои парҳезгорӣ ва худро аз ғазаби Худо нигоҳ доштану фармонҳои Ӯро иҷро кардан ва аз манъшудаҳо дурӣ ҷустанро дорад.
• مَسَّهُمْ: ба онҳо расид, тамос кард.
• طَائِفٌ: чизе, ки гирдогирд мегардад ва ба одам наздик мешавад; дар ин ҷо мақсад васваса ва хаёли бадест, ки аз ҷониби шайтон меояд.
• تَذَكَّرُوا: ба ёд оварданд, панд гирифтанд.
• مُّبْصِرُونَ: бинандагон, соҳиби басират ва огоҳӣ.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати бандагони парҳезгори худро баён мекунад. Онҳое, ки аз Худо метарсанд ва фармонҳои Ӯро иҷро карда, аз манъшудаҳояш дурӣ меҷӯянд, агар аз ҷониби шайтон васвасае ба онҳо расад ва хаёли баде дар дилашон пайдо шавад, фавран ба худ меоянд ва Худоро ба ёд меоранд. Онҳо азимии Парвардигор, савоби итоаткунандагон ва азоби гуноҳкоронро ба хотир меоранд, ба сӯи Худо рӯ меоваранд ва тавба мекунанд. Натиҷаи ин ёдоварӣ ва тавба чунин аст, ки онҳо дарҳол чашми дилашон кушода мешавад, роҳи дурустро мебинанд, аз хатои худ огоҳ мегарданд ва аз гуноҳ даст мекашанд. Онҳо бар ҳақ устувор мемонанд ва аз он ҳолати нодуруст, ки шайтон ба онҳо таҳмил карданӣ буд, берун меоянд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки инсон ҳатто агар парҳезгор бошад ҳам, аз васвасаи шайтон комилан эмин нест; аммо фарқи асосӣ дар он аст, ки вай зуд ба худ меояд ва роҳи дурустро меёбад.
• Ёдоварии Худо ва тавба дар ҳангоми хато сабаби пок шудани дил ва равшан дидани роҳи ҳақ мегардад.
• Тақво танҳо дурӣ аз гуноҳ нест, балки ҳушёрӣ ва омодагии доимӣ барои ислоҳи худ аст.
• Ин оят ба банда умед мебахшад, ки ҳатто пас аз лағзиш метавонад бо тавба ба роҳи рост баргардад ва мағфират ёбад.
• Дини Ислом дини раҳмат ва ислоҳ аст, на дини ноумедӣ; ҳар кас метавонад бо ёдоварии Худо ва тавба худро аз домҳои шайтон раҳо созад.