Surat Al-Ma'arij — Ayat 13

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• فَصِيلَة (fashīlah): kulawarga utawa kerabat kang paling cedhak, yaiku wong-wong kang dadi papan pangayoman lan papan ngungsi.
• تُؤْوِيه (tu'wīh): ngemong, nampung, utawa menehi panggonan ngungsi lan pangayoman.

2) Katrangan ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT nerangake kahanane wong kafir ing dina kiyamat. Nalika iku, saben wong mung mikirake awake dhewe, ora ana siji-sijia kang bisa nulungi liyane, sanajan dheweke iku sedulur utawa kanca raket. Wong kafir iku kepengin banget supaya bisa nylametake awake saka siksa Allah kanthi cara nebus awake nganggo kabeh kang ana ing donya: anak-anake, bojone, sedulure, lan uga kulawarga cedhake kang biyen dadi papan ngungsi lan pangayomane, yaiku wong-wong kang tansah ngadeg bareng dheweke nalika ana kasusahan. Malah dheweke kepengin nebus nganggo kabeh wong kang ana ing bumi, mung supaya bisa uwal saka siksa. Nanging kabeh iku ora ana gunane, amarga ing dina iku ora ana tebusan kang ditampa lan ora ana kang bisa nulungi kajaba amal becik lan rahmate Allah.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake awake dhewe supaya aja mung ngendelake kulawarga utawa kanca ing donya, amarga ing akhirat mengko ora ana kang bisa nulungi kajaba amal saleh.
• Nuduhake gedhene katresnan lan pangarep-arep wong kafir kanggo uwal saka siksa, nanging kabeh iku wis kasep. Mula, ayo padha nyiyapake bekal amal becik wiwit saiki.
• Ayat iki nuwuhake rasa syukur lan semangat kanggo nindakake kabecikan, amarga Islam mulangake yen saben wong duwe kesempatan kanggo mertobat lan nyedhaki Allah sadurunge tekan dina kang ora ana tebusan.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an tansah menehi pepeling lan pituduh supaya urip kita slamet ing donya lan akhirat.