Сураи Аль-Мааридж — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

• فَصِيلَتِهِ: хешу табори наздик, қабила ва ақрабои ӯ.
• تُؤْوِيهِ: ӯро паноҳ медиҳад, дар оғӯш мегирад ва ба ӯ ҷой медиҳад.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат кофир ҳамаи наздикони худро мебинад ва онҳоро мешиносад, аммо ҳеҷ кас наметавонад ба дигаре фоида расонад. Кофир орзу мекунад, ки кош мешуд барои раҳоӣ аз азоби Худо фарзандони худро фидо кунад, ҳамсараш ва бародарашро низ. Ҳамчунин мехоҳад хешу табори наздикашро, ки дар дунё ӯро паноҳ медоданд ва дар сахтиҳо дар паҳлӯяш меистоданд, фидои худ кунад. Ҳатто орзу мекунад ҳамаи мардуми рӯи заминро фидо кунад, то ки аз азоби Худованд наҷот ёбад. Аммо ин орзуҳо ҳеҷ гоҳ амалӣ намешаванд ва ӯ аз азоб раҳо намеёбад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дӯстӣ ва хешутабории дунёӣ дар рӯзи қиёмат нафъ намерасонад, агар имон ва амали солеҳ набошад.
• Мусулмон бояд дар дунё ба ҷойи такя ба хешу табор, ба Худо таваккал кунад ва амали некӯ анҷом диҳад.
• Оят инсонро огоҳ мекунад, ки аз азоби Худо ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас наметавонад наҷот диҳад, магар имон ва амали солеҳ.
• Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки қимати ҳаёти дунё ва робитаҳои онро бояд дар роҳи ризои Худо истифода кунад, на барои ғафлат аз охират.
• Ва ин оят моро ба сӯи адолати Худо ва ҳикмати Ӯ дар рӯзи қиёмат ҳидоят мекунад, ки ҳар кас тибқи амали худ ҷазо ё мукофот мегирад.