Сураи Аль-Мааридж — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

• «وَمَن فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا»: ҳамаи касоне, ки дар рӯи замин ҳастанд, аз инсонҳо ва ҷинҳо ва ғайра.
• «ثُمَّ يُنجِيهِ»: сипас азоби Худоро аз ӯ дур карда, наҷот диҳад.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат кофир ҳамаи мардуми рӯи заминро мебинад ва ҳар якро мешиносад, аммо ҳеҷ кас ба ҳеҷ кас фоида расонда наметавонад. Ӯ орзу мекунад, ки кош мешуд барои раҳоӣ аз азоби он рӯз писаронаш, ҳамсараш, бародараш ва хешу табори наздикашро фидия диҳад. Ҳатто орзу мекунад, ки тамоми сокинони рӯи замин — аз инсонҳо, ҷинҳо ва ғайраҳоро — фидия диҳад, то ин ки аз азоби Худованд наҷот ёбад. Аммо ин орзуи ӯ ҳаргиз амалӣ намешавад ва чунин фидия қабул намегардад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят шиддати азоби рӯзи қиёматро нишон медиҳад, ки инсон барои раҳоӣ аз он ҳатто тамоми дунёро фидия доданӣ мешавад.
• Ҳеҷ кас дар он рӯз ба дигаре фоида расонда наметавонад, магар бо фармони Худованд.
• Инсон бояд пеш аз фаро расидани он рӯз ба фикри наҷоти худ бошад ва ба сӯи Худованд тавба кунад.
• Ин оят моро ба амалҳои нек ва итоати Худованд тарғиб мекунад, то ки дар он рӯз аз азоб наҷот ёбем.
• Раҳмати Худованд ба бандагони мӯъмин наздик аст ва онҳо метавонанд бо амалҳои солеҳ ба биҳишт умедвор бошанд.