Surah Al-Ma'arij — Talata 19

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• Haloo'an (هَلُوعًا): Ang matinding pagpapanic o labis na pagkabalisa at pag-ungol. Ito ay ang matinding pagkatakot at pag-aalala na sumasapit sa tao kapag may dumating na kasamaan o kapag may ninanais siyang makamit.

Paliwanag ng Talata:

Ang talatang ito ay nagpapahayag ng isang katotohanan tungkol sa likas na katangian ng tao: siya ay nilikha na may taglay na pagiging "haloo" o matinding pagkabalisa at pagkamadamdamin. Ang tao ay likas na nagpapanic at nag-aalala nang labis kapag siya ay dinatnan ng kahirapan o kapag may hindi siya makamit na ninanais. Siya ay nagiging sobrang balisa at hindi mapakali sa oras ng pagsubok, at kapag dumating naman sa kanya ang kabutihan at kayamanan, siya ay nagiging labis na kuripot at nagdadamot, hindi nagbabahagi sa iba.

Ang likas na kahinaang ito ng tao ay hindi lahat ng oras ay kapintasan, sapagkat ito ay bahagi ng kanyang pagkatao. Subalit ang kanyang kaligtasan ay nakasalalay sa kanyang pagsisikap na malampasan ang kahinaang ito sa pamamagitan ng pananampalataya at mabubuting gawa. Ang mga taong may pananampalataya ay hindi pinababayaan ang kanilang sarili sa ganitong kahinaan; bagkus sila ay nagsisikap na magkaroon ng katatagan at pagtitiwala sa Allah, at sila ay nagiging mapagbigay at matiisin sa kabila ng kanilang likas na kahinaan.

Mga Aral na Makukuha:

1. Ang pagkakilala sa ating likas na kahinaan ay nagtuturo sa atin ng pagpapakumbaba at pagtitiwala sa Allah, sapagkat Siya ang tanging makapagbibigay sa atin ng lakas at katatagan.
2. Ang Islam ay dumating upang gabayan tayo sa paglampas sa ating mga likas na kahinaan, hindi upang iwanan tayo sa mga ito. Sa pamamagitan ng panalangin, pagtulong sa kapwa, at pagkatakot sa Kabilang Buhay, nagiging matatag tayo at mapagbigay.
3. Ang pagkilala sa ating kahinaan ay nagbubukas ng pinto sa paghahanap ng gabay mula sa Allah, na siyang tanging makapagpapabago ng ating mga ugali tungo sa kabutihan at kaganapan.