Surja El-Ma'arixh — Ajet 19

Kuptimi i fjalëve:

• Helu'an (هَلُوعًا): Do të thotë shumë i paduruar, i shqetësuar dhe i pangopur. Është shkalla më e lartë e ankthit dhe e ngutjes që e kaplon njeriun kur i bie ndonjë e keqe ose kur lakmon për diçka.

Tefsiri i ajets:

Allahu i Lartësuar na bën me dije se njeriu është krijuar me një natyrë të tillë që e bën atë të paduruar dhe të shqetësuar. Ai është i prirur nga vetë krijimi i tij që të jetë i ngutur dhe i pangopur. Kur e godet ndonjë e keqe apo vështirësi, ai ankohet shumë dhe humbet durimin, duke u bërë i dëshpëruar dhe i pikëlluar. E kur i vjen ndonjë e mirë apo pasuri, ai bëhet dorështrënguar dhe koprac, duke mos dhënë nga ajo që i ka dhënë Allahu. Kjo është natyra e njeriut kur i lihet vetes dhe nuk e kontrollon veten me besim dhe durim. Por, ka përjashtim ata që Allahu i ka ruajtur dhe i ka udhëzuar në rrugën e drejtë, të cilët i kryejnë faljet dhe i përmbahen urdhrave të Allahut, duke e frenuar këtë natyrë të tyre me devotshmëri dhe bindje ndaj Zotit.

Përfitimet nga ajeti:

1. Njeriu duhet ta njohë natyrën e vet të krijuar, që është e prirur nga ngutja dhe padurimi, e pastaj të përpiqet ta përmirësojë atë me edukatë islame dhe durim.
2. Besimtari duhet t'i kundërvihet kësaj natyre negative duke u mbështetur te Allahu, duke pasur durim në vështirësi dhe duke qenë bujar e dorëhapur në mirësi.
3. Ky ajets na mëson se rruga e shpëtimit nga këto cilësi të këqija është falja, durimi dhe bindja ndaj Allahut, e cila e pastron shpirtin dhe e lartëson njeriun te Zoti i tij.
4. Islami nuk e lë njeriun pa udhëzim; ai i tregon atij dobësitë e tij dhe i jep mjetet për t'i kapërcyer ato, duke e bërë atë të jetojë një jetë të qetë dhe të ekuilibruar, larg ankthit dhe lakmisë.