Аль-Мааридж сүресі — Аят 19

1. Сөздердің мағынасы:

• هَلُوعًا (һәлуған): Аса қатты ашкөздік, сабырсыздық және мазасыздық. Бұл адам бойындағы қорқыныш пен құмарлық кезіндегі тұрақсыздықты білдіретін сөз.

1. Аяттың тәпсірі:

Шындығында, адам баласы жаратылысынан өте ашкөз және сабырсыз етіп жаратылған. Ол басына қиындық пен қайғы келгенде қатты қиналып, шарасыздық танытады. Ал оған жақсылық пен молшылық келгенде, сараңдық танытып, қолындағыны бергісі келмейді. Бұл – адамның табиғи әлсіздігі. Алайда бұл сипаттан намазды толық орындап, оны әрдайым уақытында оқитын, ықыласпен құлшылық ететін мүміндер ғана арыла алады. Олар Алланың берген несібесінен мұқтаждарға да, сұрамай-ақ жүрген жарлыларға да үлес бөледі. Олар ақырет күніне сеніп, оған жақсы амалдармен дайындалады және Раббысының азабынан қорқады. Шынында, Алланың азабынан ешкім де өзін қауіпсіз санамауы керек. Сондай-ақ олар әуреттерін Алла тыйым салған нәрселерден сақтап, тек жұбайларына ғана жақындасады.

1. Алынатын ғибраттар:

Бұл аят адам баласының табиғатындағы әлсіздікті, ашкөздік пен сабырсыздықты ашып көрсетеді. Бірақ бұл – үмітсіздік емес, керісінше, иман мен құлшылық арқылы бұл кемшіліктен арылуға болатынын меңзейді. Намаз, зекет, ақыретке сену және Алладан қорқу – адамды рухани тәрбиелеп, жанын тазартатын қасиетті амалдар. Ислам діні адамды өзінің әлсіздігін мойындап, Аллаға бет бұруға шақырады. Бұл аят бізге пендешіліктен арылып, шынайы мүмін болу жолындағы ұлы мақсатты ұғындырады.