Сураи Аль-Мааридж — Оят 19

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ҳалуъан (هَلُوعًا): дар луғат маънои сахт беқарор будан, бетобӣ ва изтироб ҳангоми тарс ё ҳирс аст. Ин калима ба ҳолате ишора мекунад, ки инсон ҳангоми дучор шудан ба сахтӣ зуд ба изтироб меафтад ва ҳангоми ба даст овардани неъмат бахилӣ ва худбин мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки инсон табиатан бо сифати ҳалуъ — яъне сахт беқарор ва ҳирсманд — офарида шудааст. Ҳалуъ он ҳолатест, ки ҳангоми бало ва сахтӣ инсонро изтироб ва нотавонӣ фаро мегирад, ва ҳангоми хушӣ ва фаровонӣ бахилӣ ва монеъшавӣ зоҳир мешавад. Ин сифат ба табиати инсонӣ вобаста аст, аммо онҳое, ки имон ва амали солеҳ доранд, метавонанд аз ин камбуди табиӣ раҳо ёбанд. Дар оятҳои баъдӣ Худованд намозгузорон, зекотдиҳандагон, имоноварандагон ба рӯзи қиёмат ва порсоёнро истисно мекунад, ки онҳо аз ин сифати номатлуб эмин ҳастанд. Пас, ояти мазкур оғози баёни он аст, ки инсон бе парвариши имон ва ибодат зуд ба ҷазъ ва бахилӣ майл мекунад, вале бо тарбияти рӯҳонӣ метавонад ба камол расад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон воқеияти табиати инсонро дақиқ тасвир мекунад ва роҳи ислоҳи онро пешниҳод менамояд.
• Ислом инсонро танҳо намегузорад, балки бо намоз, зекот, имон ба рӯзи қиёмат ва порсоӣ воситаҳои раҳоӣ аз камбудиҳои нафсро таълим медиҳад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки беҳбудӣ ва оромии воқеӣ дар пайравӣ аз дастуроти Худованд аст, на дар ҳирсу бахилӣ.
• Қуръон ба инсон эҳтиром мегузорад ва ӯро ба худсозӣ ва раҳматталабӣ даъват мекунад, ки ин худ нишонаи бузургии ин китоби осмонӣ аст.