Surat Al-Ma'arij — Ayat 9

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• الْجِبَالُ (al-jibāl): gunung-gunung.
• الْعِهْنِ (al-'ihn): wulu wedhus utawa wulu kéwan sing wis diwarnai macem-macem, banjur diombak-ombak déning angin nganti mèmper kapas sing mbulèr-mbulèr.

1. Tafsiré ayat:

Ing dina kiamat, gunung-gunung sing mauné kukuh lan gedhé dhéwé ing donya bakal dadi entheng banget lan ringkih, kaya wulu sing wis diwarnai warna-warna lan diombak-ombak déning angin. Gunung sing biyèn dadi pathokan kukuhé bumi, ing dina iku bakal sirna kaya kapas sing mbulèr ora ana wujudé. Iki nuduhaké sepira gedhéné owah-owahan ing dina kiamat, lan sepira kuwasané Allah ngrusak samubarang sing katon kukuh.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngélingaké marang kita yèn kabèh sing ana ing donya iki ora langgeng, mula aja padha gumantung marang barang sing bakal sirna.
• Kuwasané Allah iku tanpa wates; barang sing katon kukuh kaya gunung waé bisa dadi entheng lan sirna kanthi gampang.
• Ayat iki nuwuhaké rasa wedi marang dina kiamat, supaya kita tansah nyiyapake bekal amal shalih.
• Kabèh mau nuduhaké yèn Al-Qur'an iku temen lan bener, amarga nyritakaké bab sing ora bisa dingerteni manungsa kajaba saka wahyu Allah.
• Kita dijak supaya tansah eling lan cedhak marang Allah, amarga mung Panjenengané sing bisa nylametake kita ing dina sing nggegirisi iku.