Sura Nuh — Werset 23

Znaczenie słów:

• لَا تَذَرُنَّ – nie porzucajcie, nie zostawiajcie.
• آلِهَتَكُمْ – waszych bogów (bóstw).
• وَدًّا، سُوَاعًا، يَغُوثَ، يَعُوقَ، نَسْرًا – imiona pięciu bożków (posągów), które czcili ludzie Noego.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

W tym wersecie Bóg przekazuje nam słowa przywódców ludu Noego, które skierowali do swoich zwolenników, aby ich utwierdzić w bałwochwalstwie i odwrócić od wezwania proroka Noego (niech pokój będzie z nim). Powiedzieli oni: „Nie porzucajcie czci waszych bogów i nie porzucajcie czci bożków: Wadd, Suwa, Jaghus, Ja'uk i Nasr". Te pięć imion to nazwy posągów, które były najważniejszymi bożkami wśród nich. Historycznie były to imiona pobożnych ludzi, którzy żyli między czasem Adama a Noego. Kiedy umarli, szatan podsunął ich ludziom pomysł, aby wznieśli pomniki ku ich czci, aby – jak im się wydawało – pobudzić ich do pobożności. Z czasem kolejne pokolenia zapomniały o pierwotnym celu i zaczęły oddawać tym posągom cześć boską, popadając w jawny bałwochwalstwo.

Werset ten ukazuje, jak wielką presję i podstęp stosowali przywódcy błędu, aby utrzymać ludzi w niewiedzy i oddaleniu od prawdy. Ich słowa były wyrazem uporu i odrzucenia monoteizmu, do którego wzywał Noe (niech pokój będzie z nim). Podkreślili oni, że nie wolno porzucić żadnego z tych bożków, co wskazuje na ich głębokie przywiązanie do tradycji przodków, nawet jeśli była ona sprzeczna z rozumem i objawieniem.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Ostrzeżenie przed ślepym naśladowaniem przodków – werset uczy nas, że tradycja nie może być ważniejsza od prawdy objawionej przez Boga. Człowiek powinien badać i myśleć, a nie trwać w błędzie tylko dlatego, że czynili to jego ojcowie.
2. Niebezpieczeństwo przesadnej czci wobec pobożnych ludzi – historia tych bożków pokazuje, że nadmierne gloryfikowanie ludzi, nawet pobożnych, może prowadzić do bałwochwalstwa. Islam uczy nas, abyśmy czcili wyłącznie Boga i nie przekraczali granic w szacunku do stworzeń.
3. Siła podstępu szatana – szatan wykorzystuje ludzkie skłonności i słabości, aby stopniowo sprowadzać ludzi na manowce. Musimy być czujni i chronić naszą wiarę przed jego podszeptami.
4. Wartość monoteizmu (tawhid) – werset ten przypomina nam o wielkości czystego oddawania czci Bogu, które było przesłaniem wszystkich proroków. To najcenniejszy skarb, który powinniśmy pielęgnować i przekazywać kolejnym pokoleniom.
5. Lekcja o cierpliwości proroków – mimo tak wielkiego uporu i sprzeciwu, Noe (niech pokój będzie z nim) nie ustawał w nawoływaniu swojego ludu przez setki lat. To uczy nas wytrwałości w głoszeniu prawdy i cierpliwości wobec trudności.