Сураи Нух — Оят 22

1. Маънии калимаҳои ниёз ба шарҳ:

• مَكَرُوا: ҳила карданд, найранг заднд, фиреб доданд.
• مَكْرًا: ҳила, найранг, фиреб.
• كُبَّارًا: хеле бузург, ниҳоят калон, азим.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз сураи Нӯҳ (алайҳис-салом) аст, ки дар он Аллоҳ таоло аз забони Нӯҳ (алайҳис-салом) хабар медиҳад, ки қавми ӯ чӣ гуна рафтор карданд. Онон бо ҳилаву найрангҳои бузург ва фиребҳои азим ба муқобили даъвати Нӯҳ (алайҳис-салом) бархостанд. Ин ҳилаи бузург он буд, ки сардорони гумроҳ ва роҳбарони залолат мардуми оддии худро аз пайравии Нӯҳ (алайҳис-салом) бозмедоштанд ва онҳоро ба парастиши бутҳо ташвиқ мекарданд. Онҳо ба мардум мегуфтанд, ки аз парастиши Худои ягона, ки Нӯҳ ба он даъват мекунад, даст накашед ва бутҳои худро тарк накунед. Ин сардорон бо ин корҳои худ мардуми зиёдеро гумроҳ карданд ва ҳилаи онҳо ниҳоят бузург ва оламгир буд. Ҳамин ҳилаву найранги азим сабаб шуд, ки қавми Нӯҳ дар гумроҳӣ ва саркашӣ идома диҳанд ва дар ниҳоят ба азоб гирифтор шаванд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳилаву найранг дар роҳи гумроҳ кардани мардум гуноҳи бузург аст ва касоне, ки мардумро аз роҳи ҳақ бозмедоранд, ба азоби сахт гирифтор мешаванд.
• Аз ин оят мефаҳмем, ки бояд ҳушёр бошем ва ба суханони сардорони гумроҳ гӯш надиҳем, балки танҳо ба даъвати паёмбарон ва роҳи ҳақ гӯш диҳем.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон ва таълимоти исломӣ пайравӣ кунем, зеро танҳо ин роҳ ба наҷот ва саодат мерасонад.
• Ҳамчунин ин оят ёдовар мешавад, ки ҳилаву найрангҳои кофирон ҳарчанд бузург бошанд ҳам, дар ниҳоят мағлуб мешаванд ва ҳақ пирӯз мешавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бо сабр ва устуворӣ дар роҳи ҳақ истодагарӣ кунем, ҳатто агар мардуми зиёде ба муқобили мо бархезанд, зеро ёрии Аллоҳ бо ростқавлон аст.