Сураи Нух — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «دَعَوْتُ»: даъват кардам, ба сӯи имон ва тоат хондам.

— «قَوْمِي»: қавми ман, мардуми ман.

— «لَيْلًا وَنَهَارًا»: шабу рӯз, яъне пайваста ва бефосила.

1. Тафсири оят:

Нӯҳ (алайҳис-салом) ба Парвардигори худ муроҷиат карда, гуфт: «Эй Парвардигоро, ман қавми худро ба ибодати Ту ва яккахудоӣ шабу рӯз, пайваста ва бефосила даъват кардам». Ӯ онҳоро ба имон ба Худо ва итоати Ӯ дар ҳама вақт — ҳам шаб ва ҳам рӯз — даъват мекард, то ки онҳо ба роҳи рост оянд. Аммо даъвати ӯ натанҳо натиҷа надод, балки онҳоро аз имон бештар дур кард ва рӯй гардон сохтанд. Ҳар боре ки онҳоро ба имон даъват мекард, то ки сабаби омурзиши гуноҳонашон гардад, ангуштҳоро дар гӯшҳои худ мекарданд, то садои даъвати ҳақро нашунаванд, ва бо либосҳои худ рӯй мепӯшонданд, то ӯро набинанд, ва бар куфри худ истодагӣ карданд ва аз қабули имон бо такаббури сахт саркашӣ намуданд. Сипас Нӯҳ онҳоро ошкоро ва ошкор даъват кард, баъд бо овози баланд эълон намуд ва дар ҳолати дигар бо овози паст пинҳонӣ даъват кард. Ба қавми худ гуфт: «Аз Парвардигори худ омурзиши гуноҳонро бихоҳед ва аз куфри худ ба Ӯ тавба кунед, зеро Ӯ барои бандагони тавбакунанда бахшанда аст».

1. Фоидаҳои ин оят:

— Сабру пойдорӣ дар роҳи даъват: Нӯҳ (алайҳис-салом) шабу рӯз, бефосила ва бо ҳама роҳҳо қавми худро ба Худо даъват кард, ки ин барои ҳар даъватгар намунаи ибрат аст.

— Даъват бояд бо ҳикмат ва усулҳои гуногун сурат гирад: пинҳонӣ, ошкоро, бо овози баланд ва паст, то ки мардум ба роҳи ҳақ оянд.

— Худованд бахшанда ва омурзанда аст барои касоне, ки тавба кунанд ва ба Ӯ рӯй оваранд; ин умедворӣ ва муҳаббатро ба ислом зиёд мекунад.

— Қабули даъват на танҳо ба кӯшиши даъватгар, балки ба ҳидояти Худо вобаста аст; вазифаи мо даъват ва сабр аст, натиҷа аз ҷониби Парвардигор аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба роҳи Нӯҳ (алайҳис-салом) рафта, бо меҳрубонӣ ва сабр мардумро ба некӣ ва имон даъват намоем ва аз ноумедӣ дур бошем.