Сураи Нух — Оят 4

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «يَغْفِرْ»: бибахшояд, бипӯшонад гуноҳҳоро.

— «مِن ذُنُوبِكُمْ»: аз гуноҳҳои шумо; «мин» ба маънои табъиз аст, яъне бахше аз гуноҳҳо, ки марбут ба ҳуқуқи бандагон нест.

— «يُؤَخِّرْكُمْ»: умри шуморо дароз кунад ва шуморо ба таъхир андозад.

— «أَجَلٍ مُّسَمًّى»: мӯҳлати муайяншуда, яъне вақти муқарраргардидаи марг дар илми Худованд.

— «أَجَلَ اللَّهِ»: мӯҳлати Худованд, яъне вақти ҳалок ё марг, ки Худо муайян кардааст.

— «لَا يُؤَخَّرُ»: ба таъхир намеафтад, дер намешавад.

1. Тафсири оят:

Агар шумо ба даъвати паёмбар итоат кунед ва ба Худои ягона имон оваред, Худованд гуноҳҳои шуморо мебахшояд — он бахше аз гуноҳҳоро, ки марбут ба ҳуқуқи бандагон нест, зеро ҳуқуқи одамонро бояд худи инсон баргардонад ё аз соҳиби ҳақ бахшиш бигирад. Ҳамчунин Худованд умри шуморо дароз мекунад ва шуморо то мӯҳлати муайяншуда дар илми Худо зинда нигоҳ медорад, то заминро ободон созед, агар бар роҳи рост устувор бимонед. Пас, то дами марг ва ҳалок фаро нарасидааст, фурсати имон ва тоъат ғанимат аст. Ҳақиқатан, чун мӯҳлати Худованд — вақти марг ё азоб — фаро расад, ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас онро ба таъхир андохта наметавонад. Агар шумо ин ҳақиқатро медонистед, ҳаройна ба имон овардан ва аз ширку гумроҳӣ тавба кардан шитоб мекардед.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки итоат ба паёмбарон ва имон ба Худои ягона сабаби бахшиши гуноҳҳо ва дарозии умр мегардад.

— Фурсати ҳаёт ғанимат аст; бояд пеш аз расидани марг ба имон ва амали нек шитоб кард, зеро марг ҳеҷ гоҳ ба таъхир намеафтад.

— Раҳмати Худованд ба бандагони худ наздик аст: Ӯ гуноҳҳоро мебахшояд ва умрро дароз мекунад барои онҳое, ки ба Ӯ рӯ меоранд.

— Ин оят одамро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё фурсати маҳдуд аст ва бояд аз он барои некӣ ва тоъат истифода кард.

— Имон ва тоъат на танҳо сабаби саодати охират, балки сабаби баракат ва некӯаҳволӣ дар ҳаёти дунё низ мешавад.