Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 13

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• غُصَّةٍ — ғизое, ки дар гулӯ гиреҳ мешавад ва фурӯ бурда намешавад.
• أَلِيمًا — дарднок, сахт азобдиҳанда.

1. Тафсири оят:

Дар охират барои кофирон ғизое омода аст, ки ба сабаби талхӣ ва ногуворӣ дар гулӯяшон гиреҳ мешавад ва онҳо наметавонанд онро ба осонӣ фурӯ баранд. Ин ғизо на танҳо серкунанда нест, балки барои онҳо воситаи мазаллат ва азоб аст. Баъд аз ин ҳама, азоби дардноке низ дар пеши онҳост, ки аз ғизои заҳролуд ва оташи сӯзон ҳам сахттар аст. Ҳамин тавр, ҷазои онҳо дар охират ҳамаҷониба аст: банду занҷир, оташи афрӯхта, ғизои гулӯгир ва азоби дарднок — ҳар яке ба дигаре илова мешавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҷазои Худо дар охират ҷиддӣ ва ҳақиқӣ аст, на маҷоз.
• Вақте ки инсон дар бораи сахтии азоби охират фикр мекунад, дилаш ба тавба ва итоат ба Аллоҳ майл мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ одил аст ва ҳеҷ амалеро бе ҷазо намегузорад, ҳамчунон ки ҳеҷ некӣро бе подош намегузорад.
• Инсон бояд ба ҷойи пайравӣ аз ҳавои нафс, ба роҳи рост қадам гузорад, то аз чунин азобҳо наҷот ёбад ва ба раҳмати Худо ноил гардад.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки дунё фониист ва охират боқӣ, пас бояд барои охират захира кунем.