Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 14

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• تَرْجُفُ: меларзад, ба ҳаракат меояд ва изтироб мекунад.
• كَثِيبًا: теппаи рег, ки аз регҳои ҷамъшуда пайдо шудааст.
• مَهِيلًا: регборон, ки пас аз ҷамъ шудан ба ҷараён меафтад ва рехта мешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз ҳолати даҳшатноки рӯзи қиёмат хабар медиҳад. Дар он рӯз замин ва кӯҳҳо ба ларзиш меоянд ва ба шиддат изтироб мекунанд. Кӯҳҳое, ки дар дунё сахту устувор буданд, дар он рӯз ба теппаи рег табдил меёбанд, ки пас аз ҷамъ шудан ба ҷараён меафтад ва пароканда мешавад. Ин ҳама барои нишон додани бузургии он рӯз ва шиддати азоби кафораткунандагон аст. Худованд ин манзараро барои он баён мекунад, ки инсон бифаҳмад, ки қудрати Ӯ номаҳдуд аст ва ҳеҷ чиз дар баробари фармони Ӯ устувор намемонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ҳамеша ба ёди рӯзи қиёмат бошад ва худро барои он рӯз омода созад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки дунё ва он чи дар он аст, ҳамагӣ фониист ва танҳо Худованд боқӣ аст.
• Вақте ки кӯҳҳои сахт дар он рӯз ба рег табдил меёбанд, инсон бояд бифаҳмад, ки ҳеҷ қудрате надорад ва бояд ба Худованд таваккал кунад.
• Ин оят моро ба сӯи андеша дар бораи бузургии Худованд ва рӯзи ҳисоб ҳидоят мекунад, ки ин ба ислоҳи амалҳо ва наздик шудан ба Худованд кӯмак мекунад.