Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 15

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «رَسُولًا»: паёмбар, фиристода.

— «شَاهِدًا عَلَيْكُمْ»: гувоҳ бар шумо, яъне дар рӯзи қиёмат бар аъмол ва рафтори шумо гувоҳӣ медиҳад.

— «فِرْعَوْن»: подшоҳи ситамгари Миср, ки даъвати Мӯсо (а) ро рад кард.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба мардуми Макка ва ҳамаи мардум мефармояд, ки Мо ба сӯи шумо паёмбаре — Муҳаммад (с) — фиристодем, ки дар рӯзи қиёмат бар аъмоли шумо гувоҳ хоҳад буд: ба имон ва куфри шумо, ба итоат ва гуноҳи шумо шаҳодат медиҳад. Ин фиристодан монанди он аст, ки Мо ба сӯи Фиръавн паёмбаре — Мӯсо (а) — фиристодем. Пас Фиръавн ӯро дурӯғ шумурд ва ба рисолаташ имон наовард ва аз фармонаш саркашӣ кард, ва Мо ӯро ба азоби сахт ҳалок кардем. Дар ин оят огоҳиест барои онҳое, ки паёмбари Худоро дурӯғ мешумуранд ва аз фармонаш саркашӣ мекунанд, то мабодо ба онҳо ҳамон чизе расад, ки ба Фиръавн ва қавмаш расид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Худованд бандагони худро бе роҳнамо тарк намекунад, балки паёмбар мефиристад, то роҳи ростро нишон диҳад.

— Паёмбар (с) бар уммати худ гувоҳ аст, ки ин ҳуҷҷатест бар онҳо ва боиси он мешавад, ки инсон ба аъмоли худ бештар диққат кунад.

— Сарнавишти Фиръавн ибратест барои ҳама: ҳар кас паёмбари Худоро рад кунад, оқибати бад хоҳад дошт.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба паёмбар (с) имон оварем, аз ӯ итоат кунем ва аз гуноҳу саркашӣ дурӣ ҷӯем, то дар дунёву охират наҷот ёбем.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва Худованд тавассути он моро аз торикии куфр ба рӯшноии имон мебарорад.