Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 16

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «عَصَى»: нофармонӣ кард, саркашӣ кард.
• «الرَّسُولَ»: паёмбар, фиристода — дар ин ҷо Мӯсо (алайҳис-салом).
• «أَخَذْنَاهُ»: ӯро гирифтем, ба ҳалокат расондем.
• «أَخْذًا وَبِيلًا»: гирифтани сахт, азоби вазнин ва дарднок.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати Фиръавнро ҳамчун ибрат барои мардуми Макка баён мекунад. Вақте ки Мӯсо (алайҳис-салом) бо паёми Худо ба сӯи Фиръавн фиристода шуд, ӯ ба ин паём бовар накард ва ба паёмбар нофармонӣ кард. Барои ҳамин Худованд ӯро бо азоби сахт гирифт — дар дунё бо ғарқ шудан дар баҳр ва дар охират бо азоби оташи дӯзах. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки агар мардуми Макка низ ба Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) нофармонӣ кунанд, онҳоро низ ҳамон азобе гирифтор хоҳад шуд, ки Фиръавнро гирифтор кард. Ҳамин тавр, ин оят саргузашти Фиръавнро ҳамчун намунаи ибрат барои ҳамаи наслҳо нишон медиҳад, то одамон аз саркашӣ ва нофармонӣ аз паёмбарон худдорӣ кунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд одил аст ва ҳеҷ нофармониро беҷазо намегузорад; ин адолати Худо дилҳоро ором мекунад.
• Қуръон саргузашти умумро ба таври равшан баён мекунад, то мо аз хатогиҳои гузаштагон ибрат гирем.
• Ислом даъват ба итоат аз паёмбар ва Худованд мекунад, ки сабаби наҷот ва саодат дар ду ҷаҳон аст.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар кас ба он гӯш диҳад, роҳи дурустро меёбад ва аз азоби дарднок эмин мемонад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд паёмбаронро барои ҳидояти мардум мефиристад ва ба онҳо эҳтиром гузоштан воҷиб аст.