Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

— «تَتَّقُونَ»: худро нигаҳ медоред, эмин медоред аз азоб.

— «الْوِلْدَانَ»: кӯдакон, тифлон.

— «شِيبًا»: пир, мӯйсафед — ҷамъи «ашйаб», яъне касе ки мӯяш сафед шудааст.

1. Тафсири оят:

Пас чӣ гуна худро аз азоби он рӯз нигаҳ медоред, агар шумо бар куфр боқӣ монед? Он рӯзе, ки аз шиддати даҳшат ва сахтии худ ҳатто кӯдакони хурдсолро пир мекунад ва мӯяшонро сафед мегардонад. Ин оят огоҳии сахт аст барои онҳое, ки ҳақро инкор мекунанд ва аз фармони Худо рӯй мегардонанд. Рӯзи қиёмат рӯзи бисёр вазнин ва тӯлонӣ аст, ки ҳавли он дилҳоро ба ларза меорад ва ҳатто кӯдакон, ки гуноҳе надоранд, аз даҳшати он мӯйсафед мешаванд. Пас агар ҳоли кӯдакон чунин бошад, ҳоли калонсолони гуноҳкор чӣ гуна хоҳад буд? Ин оят даъват мекунад, ки инсон пеш аз расидани он рӯз ба худ ояд, тавба кунад ва худро бо имон ва амали солеҳ аз азоби Худо нигаҳ дорад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки рӯзи қиёмат рӯзи бисёр сахт ва даҳшатнок аст, ва ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша омода бошад.

— Даъват мекунад, ки инсон пеш аз фаро расидани марг ва рӯзи қиёмат ба сӯи имон ва тавба баргардад.

— Мефаҳмонад, ки куфр ва инкор кардани ҳақ оқибати бад дорад ва инсонро ба ҳалокат мебарад.

— Дар он раҳмат ва адолати Худо зоҳир мешавад: Худо пеш аз азоб огоҳ мекунад, то бандагонаш ба худ оянд.

— Ин оят дилро нарм мекунад ва ба сӯи амали солеҳ ва тақво ҳидоят менамояд, то инсон дар дунё ва охират наҷот ёбад.