Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

— «وَاذْكُرِ»: ба ёд ор ва зикр кун.

— «اسْمَ رَبِّكَ»: номи Парвардигорат, яъне Ӯро бо номҳои некӯяш ёд кун ва ибодат ба Ӯро холис гардон.

— «تَبَتَّلْ»: аз ҳама чиз буридан ва танҳо ба Ӯ рӯ овардан.

— «تَبْتِيلًا»: буридани комил ва холисона.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) ва ба ҳамаи мӯъминон фармон медиҳад, ки Парвардигори худро бо номҳои зебояш бисёр ёд кунанд ва Ӯро бо зикру дуо ва ибодат ситоиш намоянд. Ҳамчунин аз онҳо мехоҳад, ки дилу ҷони худро танҳо ба Ӯ бипайванданд ва аз ҳар чизе, ки онҳоро аз Худо дур месозад, бурида, ибодатро барои Ӯ холис гардонанд. Ин оят даъват мекунад, ки инсон дар ҳаёти худ ба Худованд такя кунад, корҳои худро ба Ӯ бисупорад ва дар ибодат риё ва худнамоиро аз дил дур созад. Зеро Ӯ Парвардигори машриқу мағриб аст ва ғайр аз Ӯ ҳеҷ маъбуди ба ҳақ нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Зикри Худо дилро ором ва имонро қавӣ мегардонад.

— Ибодати холисона ва буридан аз ғайри Худо сабаби наздикӣ ба Парвардигор мешавад.

— Инсон бояд ҳамаи корҳои худро ба Худованд бисупорад ва ба Ӯ таваккул кунад.

— Ин оят мӯъминро ба сӯи ихлос, покии ният ва дурӣ аз ширку риё роҳнамоӣ мекунад.

— Ёдоварии номҳои Худо ва ибодати холисона ба инсон дар дунё ва охират саодат меорад ва дилро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон месозад.