Сураи Аль-Кияма — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «يَقُولُ»: мегӯяд.

— «الْإِنسَانُ»: инсон; дар ин ҷо мақсуд кофир ва фоҷир аст.

— «يَوْمَئِذٍ»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «أَيْنَ»: куҷо?

— «الْمَفَرُّ»: ҷои гурехтан, паноҳгоҳ, роҳи наҷот.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи сахт ва ҳавлнок, вақте ки чашмҳо аз даҳшати он чи дидаанд, ҳайрон ва беқарор мешаванд, нури моҳ аз байн меравад ва офтобу моҳ ҷамъ карда мешаванд ва нури ҳеҷ яке намемонад, инсон — яъне кофир ва гуноҳкор — бо ҳайрату изтироб мепурсад: «Куҷост ҷои гурехтан? Куҷост паноҳгоҳе, ки маро аз азоби Худо наҷот диҳад?» Вай дар он лаҳза мехоҳад аз он ҳама ҳаводис ва азоб бигурезад, аммо ҳеҷ ҷои гурехтан ва паноҳгоҳе намеёбад. Ҳама роҳҳо бастанд ва танҳо ба сӯи Худованд бозгашт аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят инсонро ба ёд меорад, ки рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу ҷазост ва ҳеҷ кас аз адлу ҳикмати Худо наметавонад бигурезад.

— Он моро тарғиб мекунад, ки пеш аз расидани он рӯз ба сӯи Худо тавба кунем ва амалҳои нек анҷом диҳем.

— Нишон медиҳад, ки дар он рӯз на мол, на фарзанд ва на қудрат касе ро наҷот медиҳад, балки танҳо имон ва амали солеҳ.

— Инсонро водор мекунад, ки ҳамеша ба ёди охират бошад ва аз ғафлат дурӣ ҷӯяд, то дар он рӯз пашшамон нашавад.

— Ва моро ба раҳмати Худо умедвор мекунад, ки ҳар кӣ дар дунё ба сӯи Ӯ рӯй оварад, дар охират паноҳгоҳи устувор хоҳад ёфт.