Surat Al-Insan — Ayat 7

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• يُوفُونَ (yūfūna): padha netepi, nyukupi.
• النَّذْرِ (an-nadzri): janji kang dilakoni marang Allah, kayata janji arep nindakake ibadah utawa taqwa.
• يَخَافُونَ (yakhāfūna): padha wedi.
• شَرُّهُ (syarruhu): alane, cilakane.
• مُسْتَطِيرًا (mustathīran): nyebar, ngalad-alad, sumebar ing ngendi-endi.

1. Tafsir Ayat:

Ayat iki nerangake babagan sifat-sifate wong-wong mukmin kang dadi ahli surga, kang padha ngombe saka sumber banyu ing swarga. Wong-wong iki nduweni ciri-ciri kang utama. Kaping pisan, dheweke padha netepi janji-janji kang wis diikrarkan marang Allah, kayata janji arep nindakake shalat, pasa, utawa ibadah liyane. Dheweke ora mung janji, nanging uga tenanan nglakoni. Kaping pindho, dheweke padha wedi marang dina kiamat, yaiku dina kang ala lan cilakane nyebar ing ngendi-endi, ora ana kang bisa ngindhari kajaba wong-wong kang diparingi rahmat dening Allah. Rasa wedi iki ora nggawe dheweke putus asa, nanging malah nggawe dheweke tambah taqwa lan ngati-ati ing saben tumindak. Dadi, ayat iki nggambarake wong mukmin kang sejati: netepi janji marang Allah lan wedi marang dina pembalasan, supaya tansah ing dalan kang bener.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Wong Islam iku kudu netepi janji, luwih-luwih janji marang Allah, amarga iku tandha iman kang bener.
• Rasa wedi marang dina kiamat iku ora nggawe urip susah, nanging malah nggawe kita luwih semangat ngibadah lan ngedohi larangan.
• Ayat iki nuduhake yen wong kang taqwa iku bakal oleh ganjaran kang gedhe ing swarga, mula kita kudu sregep nindakake kabecikan.
• Islam mulangake supaya kita tansah eling marang akhirat, supaya ora kesasar ing urip donya kang mung sementara.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Al-Qur'an lan pengin nglakoni isine saben dina.