سوره انسان — آیه 7

معانی کلمات:

• النَّذْرِ: نذر، یعنی آنچه انسان بر خود واجب گرداند از اطاعت و عبادت.
• مُسْتَطِيرًا: منتشر و فراگیر، از ریشه «استطار» به معنای گسترده شدن و پراکنده گشتن (چنانکه آتش در بیابان منتشر شود).

تفسیر آیه:

این آیه در ادامه توصیف بندگان نیکوکار و پرهیزگار خداوند است که در بهشت از شرابی پاکیزه نوشیده میشوند. ویژگیهای این بندگان چنین است:

آنان به نذر خود وفا میکنند؛ یعنی هر عهد و پیمانی که با خدا بستهاند و هر طاعتی را که بر خود واجب کردهاند، بهطور کامل و بدون کوتاهی به جا میآورند. آنان در انجام واجبات و ترک محرمات، جدّی و پایبند هستند و وعدههایی را که به خدا دادهاند، هرگز نمیشکنند.

و از روزی میترسند که شرّ و بلای آن فراگیر و گسترده است؛ روز قیامت که سختیها و عذابهای آن همهجا را فرا میگیرد و هیچکس جز کسانی که خدا رحمتشان کند، از آن در امان نیست. این ترس، نه ترسی سطحی، بلکه ترسی عمیق و مؤثر است که آنان را به اطاعت و بندگی وادار میکند و از گناه بازمیدارد.

فواید و درسهای آیه:

• وفای به نذر و عهد، نشانه صداقت ایمان و راستی در بندگی است؛ کسی که به عهد خود با خدا وفا کند، شایسته پاداشهای بزرگ الهی است.
• ترس از روز قیامت، انگیزهای قوی برای انجام نیکیها و دوری از بدیهاست و انسان را در مسیر رستگاری ثابتقدم میگرداند.
• توجه به عظمت و سختی روز قیامت، دل را از دنیاپرستی پاک میکند و انسان را به آمادگی برای آن روز بزرگ فرا میخواند.
• این آیه نشان میدهد که ایمان واقعی، تنها ادعا نیست؛ بلکه با عمل صالح، وفای به عهد و ترس از خداوند همراه است و همین صفات است که انسان را به سعادت ابدی میرساند.