Сураи Аль-Мурсалят — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

— «Вайл»: ҳалокат, азоб ва хорӣ.

— «Йавмаиз»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «Муказзибин»: дурӯғшуморандагон, яъне касоне ки ҳақиқатро инкор мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯз ҳалокат ва азоби сахт барои ҳамаи дурӯғшуморандагон аст. Ин оят онҳоеро дар назар дорад, ки Аллоҳро ягона Илоҳи ҳақ намедонанд ва ба Ӯ ширк меоранд, паёмбариро инкор мекунанд, ҳаёти баъд аз марг ва ҳисобро дурӯғ мешуморанд. Инчунин ба касонест, ки ваъдаи Аллоҳро дар бораи азоби гунаҳкорон дурӯғ мешуморанд. Онҳо дар он рӯз зиён ва хорӣ мебинанд. Ин оят дар ин сура даҳ маротиба такрор шудааст, то таҳдид ва огоҳиро қавӣтар кунад ва мардумро аз инкор кардани ҳақиқат боздорад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки инкор кардани ҳақиқат ва дурӯғ шумурдани рӯзи қиёмат оқибати бад дорад.

— Такрори ин оят нишон медиҳад, ки масъалаи имон ба Аллоҳ, паёмбар ва рӯзи қиёмат хеле муҳим аст.

— Моро водор мекунад, ки ба ваъдаҳои Аллоҳ бовар кунем ва аз гуноҳу инкор дурӣ ҷӯем.

— Ин оят дар дилҳо ҳисси масъулият ва эҳтиёткорӣ мепарварад ва моро ба сӯи роҳи рост ҳидоят мекунад.