Сураи Аль-Мурсалят — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

• مَاءٍ مَّهِينٍ: обе заиф ва ночиз, ки мақсуд нутфа (мани) аст.

1. Тафсири оят:

Оё Мо шуморо — эй мардум — аз обе ночиз ва заиф на офаридаем? Ин об нутфа аст, ки дар раҳими модар дар ҷои муҳофизатшуда то муддати муайян нигоҳ дошта мешавад. Пас Мо бар офариданаш, суратбахшӣ ба он ва берун овардани он тавоноӣ дорем, ва Мо беҳтарин тавонон ҳастем. Ин оят ба қудрати бузурги Худованд бар офариниш ва зиндагардонии инсон ишора мекунад, то инсон дар бораи сарчашмаи пайдоиши худ андеша кунад ва бузургии Холиқро бишносад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд дар бораи оғози офариниши худ андеша кунад, то бузургии Худовандро дарк намояд.
• Худованд бо нишон додани заъфи сарчашмаи офариниши инсон, қудрати худро дар офаридани мавҷудоти комил ва мураккаб нишон медиҳад.
• Ин оят далели равшани ҳақ будани қиёмат ва зиндагардонии дубора аст, зеро Он ки аз обе ночиз инсони комилро офаридааст, метавонад ӯро дубора зинда кунад.
• Инсон бояд дар баробари Холиқи худ фурӯтан бошад ва аз такаббур дурӣ ҷӯяд, зеро сарчашмаи пайдоиши ӯ обе заиф аст.
• Ин оят ба инсон меомӯзад, ки ҳеҷ гоҳ худро бузург нашуморад ва ҳамеша шукргузори неъматҳои Худованд бошад.