Сураи Аль-Мурсалят — Оят 44

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• إِنَّا: ҳамоно Мо.
• كَذَٰلِكَ: ин гуна, ба ин монанд.
• نَجْزِي: подош медиҳем, мукофот медиҳем.
• الْمُحْسِنِينَ: некӯкорон, онҳое ки дар амал ва эътиқод некӯкорӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки ҳамоно Мо ба ин гуна подоши бузург ва неъматҳои ҷовидонӣ некӯкоронро мукофот медиҳем. Некӯкорон касоне ҳастанд, ки дар дунё ба Худо имон овардаанд, аз Ӯ тарсидаанд, фармонҳояшро иҷро кардаанд ва аз манъкардаҳояш парҳез кардаанд. Онҳо дар охират дар сояҳои фарох, назди чашмаҳои равон ва бо меваҳои фаровон қарор мегиранд ва ба онҳо гуфта мешавад: «Бихӯред ва бинӯшед, ки ин подоши амалҳои некӯи шумо дар дунё аст». Пас, ин оят ба мо мефаҳмонад, ки подоши некӯкорон танҳо дар охират нест, балки Худованд дар ҳаёти дунё низ ба онҳо некӣ ва баракат медиҳад. Некӯкорӣ дар эътиқод ва амал аст: эътиқоди дуруст ва амалҳои солеҳ. Ҳар кас дар ҳаёти худ некӯкор бошад, Худованд ӯро ҳам дар дунё ва ҳам дар охират мукофот медиҳад. Ин оят ҳамчунин ҳушдор аст барои онҳое ки оятҳои Худоро дурӯғ мешуморанд, ки онҳоро азоби сахт дар пеш аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳар кас ба андозаи амали худ подош мегирад.
• Некӯкорӣ танҳо ба дигарон нест, балки пеш аз ҳама некӯкорӣ дар эътиқод ва ибодат ба Худост.
• Ин оят моро ба некӯкорӣ ташвиқ мекунад, то ки дар охират ба неъматҳои ҷовидонӣ ва дар дунё ба баракат ноил гардем.
• Худованд некӯкоронро дӯст медорад ва онҳоро ҳеҷ гоҳ фаромӯш намекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҳаёти охират боварӣ дошта бошем ва барои он омодагӣ бигирем, зеро подоши некӯкорон дар он ҷо беҳтарин ва ҷовидонӣ аст.
• Некӯкорӣ сабаби наздикӣ ба Худованд ва ба даст овардани ризои Ӯ мегардад.