Сураи Аль-Мурсалят — Оят 45

1. Маънои калимаҳо:

• وَيْلٌ (вайл): Ҳалокат, азоб, ҳасрат ва хорӣ. Ин калима дар Қуръон барои таҳдид ва огоҳии сахт аз азоби илоҳӣ истифода мешавад.
• يَوْمَئِذٍ (явмаиз): Дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• لِّلْمُكَذِّبِينَ (лил-муказзибин): Барои дурӯғшуморандагон, яъне касоне ки рӯзи қиёмат, ҳисобу китоб, биҳишту дӯзах ва подоши амалҳоро дурӯғ мешуморанд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол бо таҳдид ва огоҳии сахт мефармояд, ки дар он рӯзи бузург — рӯзи қиёмат — ҳалокат, азоби дарднок ва хорӣ барои он касонест, ки ҳақиқатро дурӯғ мешуморанд. Ин дурӯғшуморандагон касоне ҳастанд, ки омодагиҳои Худо барои парҳезгоронро, ки дар оятҳои пешина зикр шудааст — боғҳо, чашмаҳо ва меваҳои фаровон — инкор мекунанд ва онро ғайриимкон медонанд. Онҳо инчунин рӯзи ҷазо ва ҳисобро, ки дар он неъматҳои биҳишт ва азоби дӯзах вуҷуд дорад, дурӯғ мешуморанд. Пас, ин оят таъкидест бар он ки инкор ва дурӯғ шумурдани рӯзи қиёмат сабаби ҳалокат ва азоби ҷовидонӣ мегардад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дурӯғ шумурдани рӯзи қиёмат ва подоши амалҳо оқибати бад дорад ва бояд ҳамеша ба он рӯз бовар дошта бошем.
• Ваъдаи Худо барои парҳезгорон — боғҳо, чашмаҳо ва меваҳои фаровон — нишонаи раҳмати бепоёни Ӯст ва моро ба сӯи некӯкорӣ ва тақво ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон ва оятҳои он бовар кунем, зеро дар он ҳақиқат ва роҳи наҷот баён шудааст.
• Дарк кардани ин оят моро водор мекунад, ки аз дурӯғ шумурдан ва инкор дурӣ ҷӯем ва ба сӯи имон ва амали солеҳ биравем, то аз ҳалокат ва азоби рӯзи қиёмат наҷот ёбем.