Сураи Аль-Мурсалят — Оят 43

1. Маънои калимаҳо:

• «كُلُوا»: бихӯред.
• «وَاشْرَبُوا»: ва бинӯшед.
• «هَنِيئًا»: гуворо, босафо, безаҳмат ва бе осеб; яъне хӯрдан ва нӯшидане, ки ҳеҷ ранҷу нороҳатӣ ва зарар дар он нест.
• «بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ»: ба сабаби он амалҳое, ки шумо дар дунё анҷом медодед.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат ба биҳиштиён гуфта мешавад: аз неъматҳои пок ва гуворо бихӯред ва бинӯшед, ки дар он ҳеҷ олудагӣ, зарар ва нохушӣ нест. Ин хӯрдан ва нӯшидан барои он аст, ки шумо дар дунё амалҳои солеҳ анҷом дода, ба фармонҳои Худо итоат карда ва аз манъкардаҳояш парҳез кардаед. Пас подоши некӯкорӣ ва тоъати шумо ҳамин неъматҳои ҷовидонӣ ва бекам ва кост аст.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки амалҳои нек ва итоати Худо дар дунё ба неъматҳои ҷовидонӣ дар охират мерасонанд.
• Худованд бандагони некӯкорро бо хӯроку нӯшокии гуворо ва безаҳмат подош медиҳад, ки ин лутфу марҳамати Ӯро нишон медиҳад.
• Оят боиси умедворӣ ва рағбат ба амалҳои солеҳ мегардад; зеро ҳар амали нек дар ин дунё ба сабаби подоши бузург дар охират меарзад.
• Ин неъматҳо на танҳо ҷисмонӣ, балки рӯҳанӣ низ ҳастанд: оромиш, ризоият ва хушнудии комил дар ҷаннат.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар кунем ва дар роҳи тоъат сабр варзем, чунки подоши Ӯ ҳатман меояд.