سورت نبأ — آیت 15

د معنا کلمې:

• حَبًّا: دانې، لکه غنم، وربشې، جوار او داسې نور هغه دانې چې انسانان يې خوري.
• نَبَاتًا: هغه زرغون بوټي او واښه چې له ځمکې راوځي، لکه واښه او نور هغه څه چې څاروي يې خوري.

د آيت تفسير:

يعني الله تعالی له ورېځو څخه ډېر زيات اوبه نازلوي، تر څو په دغو اوبو سره له ځمکې څخه دانې او بوټي راوباسي. دانې لکه غنم، وربشې، جوار او نور هغه څه چې د انسانانو د خوراک لپاره وي، او بوټي لکه واښه او نور هغه زرغون نباتات چې د څارويو د خوراک لپاره وي. دا ټول د الله تعالی د قدرت او رحمت له برکته له همدې اوبو څخه راوځي، چې د انسانانو او حيواناتو د ژوند د بقا سبب ګرځي.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

• دا آيت موږ ته د الله تعالی د لوی قدرت يادونه کوي، چې له يوه څاڅکي اوبو څخه دومره ډول ډول دانې او بوټي راوباسي چې د ټولو مخلوقاتو د ژوند وسيله ګرځي.
• په دې آيت کې د الله تعالی پر رحمت او فضل باندې غور کول زموږ په زړونو کې د شکر او مننې احساس پيدا کوي، ځکه چې زموږ ورځنی خوراک او د څارويو خواړه ټول د الله تعالی له دغې نعمت څخه راځي.
• دا آيت موږ ته دا هم ښيي چې الله تعالی د خپلو بندګانو د روزي او اړتياوو بشپړ پام ساتي، او هېڅ يو مخلوق د هغه له رحمت او فضل څخه بې برخې نه دی پاتې کېدونکی.
• په دې آيت کې د کرنې او د ځمکې د ابادۍ ارزښت هم ښودل شوی، چې دا کار د الله تعالی د نعمتونو د ترلاسه کولو يوه لاره ده، نو انسانان بايد د ځمکې په کرلو او ابادۍ کې هڅه وکړي.