Сураи Ан-Наба — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

• لِنُخْرِجَ: то ки берун оварем, бирӯём.
• بِهِ: бо он (яъне бо об).
• حَبًّا: донҳо, ғалладона.
• نَبَاتًا: растаниҳо, гиёҳҳо.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло аз абрҳо борони фаровон меборонад, то ки бо он донҳое, ки мардум аз онҳо ғизо мегиранд, ва растаниҳое, ки чорпоён аз онҳо мехуранд, бирӯёнад. Ин об сабаби рушду нумӯи зироатҳо ва гиёҳҳост, ки ҳаёти инсон ва ҳайвонотро таъмин мекунанд. Ҳамин тавр, Парвардигор бо раҳмати худ заминро зинда мегардонад ва рӯзии бандагони худро мерасонад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд дорои қудрати комил аст ва ҳама чизро бо ҳикмат офаридааст.
• Об сабаби асосии ҳаёт буда, неъмати бузурги Парвардигор аст, ки бояд шукри онро ба ҷо оварем.
• Рӯзии ҳалол ва пок аз ҷониби Худо муҳайё шудааст ва ин моро ба тафаккур ва имон водор мекунад.
• Ин оят моро ба сӯи шинохти неъматҳои Худо ва дӯст доштани дини Ислом ҳидоят менамояд.