Сураи Ан-Наба — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

• بَرْدًا (бардан): ҳавои хунук ва форам, ки гармиро таскин диҳад.
• شَرَابًا (шаробан): нӯшокӣ, ки ташнагиро рафъ кунад.
• يَذُوقُونَ (язавқуна): мечашанд, мебичинанд.

1. Тафсири оят:

Дар ояти шарифа Аллоҳи таъоло дар бораи аҳли дӯзах хабар медиҳад, ки онҳо дар дӯзах на ҳавои хунукро мечашанд, ки гармии оташро бар онҳо сабук гардонад, ва на нӯшокиеро, ки ташнагии онҳоро рафъ намояд. Яъне онҳо аз ҳеҷ гуна оромиш ва таскин баҳра намебаранд — на аз хунукӣ ва на аз нӯшокӣ. Ин ҷазои онҳост ба сабаби аъмоли баде, ки дар дунё анҷом медоданд. Онҳо дар азобу уқубат қарор доранд ва ҳеҷ чизе нест, ки азоби онҳоро сабук гардонад ё ташнагиашонро бишканад.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати куфру гуноҳ чист ва инсон бояд аз он битарсад ва ба сӯи тавбаву итоати Аллоҳ баргардад.
• Аллоҳи таъоло одил аст ва ҳар касро мувофиқи аъмолаш ҷазо медиҳад; пас некӯкорӣ дар дунё сабаби неъматҳои ҷовидонӣ дар охират мегардад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки неъматҳои дунё — ҳавои хунук, обу нӯшокӣ ва оромиш — ҳама аз раҳмати Аллоҳанд ва бояд шукри онҳоро ба ҷо орем.
• Қуръон моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва мехоҳад, ки мо ба ҷойи азоб, сазовори раҳмат ва биҳишт гардем; пас биёед ба сӯи Қуръон рӯй орем ва аз он пайравӣ кунем.