سورت نبأ — آیت 37

د کلمو معناګانې:

• رَبّ: پالونکی، خالق او مدیر.
• خِطَابًا: خبرې کول، سوال کول، یا د شفاعت غوښتنه.

تفسیر:

دا آیت د هغه مقام او مرتبې بیان دی چې الله تعالی يې لري. الله تعالی د ټولو آسمانونو، ځمکې او د هغه څه چې د دواړو ترمنځ دي، رب (پالونکی) دی. هغه رحمن (بې حده مهربان) دی، چې رحمت يې په دُنيا او آخرت دواړو کې پراخه ده. خو سره له دې چې هغه رحمن دی، د قيامت په ورځ به هيڅوک دا جرئت او توان نه لري چې له هغه څخه مستقيم ډول خبرې وکړي، يا يې د شفاعت غوښتنه وکړي، مګر هغه څوک چې الله تعالی ورته اجازه ورکړي. په هغه ورځ به ټول مخلوقات د الله تعالی د عظمت او جلال په وېره کې ډوب وي، او هيڅوک به د هغه په حضور کې د خبرو کولو جرئت نه لري، پرته له هغه چا چې الله ورته اجازه ورکړې وي او هغه به يوازې حق او سمه خبره کوي.

فايدې:

1. دا آيت موږ ته د الله تعالی د عظمت او جلال يادونه کوي، چې په قيامت کې به ټول مخلوقات د هغه په وړاندې عاجز او بې وسه وي.
2. دا چې الله تعالی رحمن دی، خو بيا هم د هغه حضور کې د خبرو کولو اجازه نه شته، دا ښيي چې د الله تعالی رحمت د هغه له عدل او عظمت سره يو ځای دی، او موږ بايد د هغه له رحمت سره سره د هغه له عذاب څخه هم ووېرو.
3. دا آيت موږ ته هڅونه راکوي چې په دُنيا کې داسې عملونه وکړو چې د الله تعالی رضایت ترلاسه کړو، ځکه چې په قيامت کې به يوازې هغه کسان د الله تعالی له رحمت او شفاعت څخه برخمن شي چې په دُنيا کې يې د الله تعالی اطاعت کړی وي.
4. دا چې الله تعالی د ټولو آسمانونو او ځمکې رب دی، موږ ته دا درس راکوي چې زموږ رب يوازې يو دی او هغه د هر څه پالونکی او مدير دی، نو بايد يوازې له هغه څخه مرسته وغواړو.