Сураи Ан-Наба — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

• رَبِّ: Парвардигор, соҳиб ва тарбияткунанда.
• السَّمَاوَاتِ: Осмонҳо.
• الْأَرْضِ: Замин.
• الرَّحْمَٰنِ: Бахшандаи меҳрубон, ки раҳматаш ҳама чизро фаро гирифтааст.
• لَا يَمْلِكُونَ: Онҳо қудрат надоранд, тавониш надоранд.
• خِطَابًا: Сухан гуфтан, муроҷиат кардан, яъне суханронии беиҷозат.

1. Тафсири оят:

Ин оят Парвардигорони осмонҳо ва замин ва он чи дар байни онҳост, ситоиш мекунад. Аллоҳ Таоло Парвардигори ҳамаи махлуқот аст ва Ӯ Бахшандаи меҳрубон аст, ки раҳматаш дар дунё ва охират ҳамаро фаро мегирад. Дар рӯзи қиёмат ҳеҷ кас — на фариштагон, на пайғамбарон ва на дигарон — қудрат надоранд, ки бе иҷозати Аллоҳ сухан гӯянд ё шафоат кунанд. Ҳамаи онҳо дар баробари амри Аллоҳ фурӯтан ва тобеъ ҳастанд. Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ Таоло соҳиби қудрати мутлақ аст ва ҳеҷ кас ба Ӯ баробар нест. Ҳамчунин, ин оят ба бандагони Аллоҳ таъкид мекунад, ки танҳо Ӯро парастиш кунанд ва аз Ӯ битарсанд, зеро ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст ва ҳеҷ кас бе иҷозати Ӯ наметавонад сухан гӯяд ё шафоат кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят бандаро ба ягонагии Аллоҳ ва тавҳид ҳидоят мекунад, ки танҳо Ӯ Парвардигор ва Бахшандаи меҳрубон аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар рӯзи қиёмат ҳеҷ кас бе иҷозати Аллоҳ сухан наметавонад гӯяд, пас бояд дар дунё амалҳои нек кунем ва ба Аллоҳ таваккал кунем.
• Ин оят дили бандаро ба раҳмати Аллоҳ умедвор мекунад, зеро Ӯ Бахшандаи меҳрубон аст ва раҳматаш ҳама чизро фаро гирифтааст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Аллоҳ дуо кунем ва аз Ӯ ҳама чизро бихоҳем, зеро танҳо Ӯ қудрати посух додан ба дуоҳоро дорад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ислом дини адолат ва тавҳид аст ва ҳамаи махлуқот дар баробари Аллоҳ баробаранд ва танҳо тақво аст, ки бандаро азиз мегардонад.