Сураи Ан-Наба — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

— «أَزْوَاجًا»: ҷамъи «زَوْج» аст, маънояш навъҳо, ҷуфтҳо ва ду гуруҳи асосӣ: мардҳо ва занҳо.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло дар ин оят ба бандагони худ хабар медиҳад, ки Ӯ шуморо офаридааст дар шаклҳои гуногун ва навъҳои мухталиф — аз шумо мардон ҳастанд ва аз шумо занон. Ин гуногунии офариниш аз нишонаҳои қудрати Парвардигор ва ҳикмати Ӯст, то ки зиндагӣ идома ёбад ва наслҳо афзоиш пайдо кунанд. Ҳар як ҷуфт ба дигаре ниёз дорад ва бо ҳам оромиш ва сукун меёбанд, ва ин тартиби зебо аз тадбири Худои доно сарчашма мегирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки гуногунии мардум — мард ва зан — натиҷаи офариниши Худованд аст ва ҳар ду дар назди Ӯ арзишманданд.

— Худо тавассути ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки дар офариниши худ ва ҳамсарон ва наздиконамон ҳикмати бузургеро бубинем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҳамдигар бо меҳрубонӣ ва эҳтиром муносибат кунем, зеро ҳамаи мо офаридаи як Парвардигорем.

— Ва инчунин моро ба шукргузорӣ ба Худованд ҳидоят мекунад, ки чунин низоми зебои офаринишро барои мо муҳайё кардааст.