Сураи Ан-Назиат — Оят 13

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• زَجْرَةٌ — дар луғат ба маънои сахт дашном додан ва бо овози баланд боздоштан аст; дар ин ҷо ба маънои як бонги сахт ва тарснок, ки аз ҷониби фаришта сурат мегирад.
• وَاحِدَةٌ — якто, ягона; яъне танҳо як бор ва бе такрор.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба осонӣ ва шитоби зиндагардонии бандагонаш ишора мекунад. Ҳаёти дубора ва бархестан аз қабрҳо кори душвору тӯлонӣ нест, балки танҳо як бонги сахт ва як садои тарснок кофист, ки аз ҷониби фариштаи муваккал ба нафахтан дода мешавад. Ҳамин ки он бонг садо диҳад, ҳамаи мардум якбора зинда шуда, бар рӯи замин ҳозир мешаванд — пас аз он ки солҳо дар дохили хок буданд. Ин бонг он қадар пурзӯр ва сахт аст, ки такрор намехоҳад ва наметавонад такрор шавад, зеро аз шиддаташ ҳамагонро фаро мегирад. Пас аз он бонги ягона, ки дар пайи он бонги аввалин меояд, қиёмат барпо мешавад ва ҳисобу китоби аъмол оғоз меёбад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки қудрати Худованд бениҳоят бузург аст; ӯ барои зинда кардани ҳамаи одамон танҳо ба як фармон ниёз дорад ва ҳеҷ чиз Ӯро оҷиз намекунад.
• Бояд ҳамеша ба ёд дошта бошем, ки рӯзи қиёмат ҳатман меояд ва ҳисобу китоби аъмол воқеъ мешавад; ин боиси он мегардад, ки инсон дар ҳаёти худ некӣ кунад ва аз бадӣ дурӣ ҷӯяд.
• Осонӣ ва наздикии рӯзи қиёмат барои Худованд боиси умедворӣ ба раҳмат ва адолати Ӯст; ҳар кас бояд бо амали нек ба истиқболи он рӯз омода шавад.
• Ин оят дилро нарм мекунад ва ба инсон ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ дар охират аст; пас бояд ба ҷои ғафлат, ба сӯи Худованд рӯ оварем ва ба Қуръон пайравӣ кунем.