Сураи Ан-Назиат — Оят 34

1. Маънои калимаҳо:

— «الطَّامَّةُ»: ҳодисаи бузург ва сахте, ки ҳама чизро фаро мегирад ва аз ҳар воқеаи дигари даҳшатовар болотар аст.

— «الْكُبْرَىٰ»: бузургтарин, олии дараҷа.

1. Тафсири оят:

Пас ҳангоме ки он ҳодисаи бузург ва даҳшатовар — яъне нафаси дуюми сур ва рӯзи қиёмат — фаро расад, ки ҳама чизро бо даҳшати худ фаро мегирад ва аз ҳар ҳодисаи сахти дигар болотар аст, он гоҳ қиёмат барпо мешавад. Ин рӯз ҳамон рӯзест, ки одамӣ тамоми амали нек ва бади худро ба ёд меорад ва ба он эътироф мекунад, ва дӯзах ба ҳар бинандае ошкор гардонад мешавад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳатман хоҳад омад, бинобар ин бояд барои он омода бошем.

— Ёдовар мешавад, ки ҳар амали нек ва бади инсон сабт мешавад ва дар он рӯз ба ёд оварда мешавад, пас бояд аз амалҳои бад парҳез кунем ва некӯкор бошем.

— Ин оят дар дил ҳисси масъулият ва тақворо бедор мекунад ва моро ба сӯи тоъат ва ибодат тарғиб менамояд.

— Муъмин бояд ҳамеша ба раҳмати Худо умедвор бошад ва аз азоби Ӯ битарсад, то дар дунё ва охират наҷот ёбад.