سوره انفال — آیه 32

معانی کلمات:

• «فَأَمْطِرْ عَلَیْنَا»: باران بباران بر ما (به صورت سنگ).
• «حِجَارَةً»: سنگ‌ها.
• «عَذَابٍ أَلِیمٍ»: عذاب دردناک و سخت.

تفسیر آیه:

به یاد آور ای پیامبر، هنگامی که مشرکان قوم تو (به ویژه نضر بن حارث) از روی استهزا و سرکشی گفتند: «خدایا! اگر این [قرآن و دین] که محمد آورده است، واقعاً حق و از جانب توست، پس سنگی از آسمان بر ما بباران یا عذابی دردناک برای ما بیاور.» آنان این سخن را نه از روی ایمان و باور، بلکه از سرِ لجاجت و انکار می‌گفتند؛ زیرا وقتی پیامبر به نضر فرمود که قرآن کلام خداست، او با تمسخر گفت: اگر این کلام از جانب خداست، پس عذاب را بر ما نازل کن. این درخواست نشان‌دهنده نهایت عناد و جسارت آنان در برابر حق بود، چنانکه گویی می‌خواستند با این سخن، صدق دعوت پیامبر را به چالش بکشند و بگویند اگر راست می‌گویی، عذاب را فرود آور.

فواید و پیام‌های آیه:

1. این آیه نشان می‌دهد که مشرکان با وجود دیدن نشانه‌های حق، از روی تکبر و سرکشی آن را انکار می‌کردند و حتی جرأت می‌کردند عذاب الهی را به تمسخر طلب کنند.
2. سنت الهی بر این است که عذاب را برای کسانی که از روی عناد و استهزا حق را رد می‌کنند، به تأخیر می‌اندازد تا فرصت توبه و بازگشت داشته باشند، نه اینکه فوراً آنان را نابود کند.
3. این آیه به مسلمانان می‌آموزد که در برابر سخنان تمسخرآمیز دشمنان، صبور باشند و بدانند که خداوند خودش از آنان دفاع خواهد کرد و عذابش برای کافران حتمی است.
4. ایمان واقعی، تسلیم در برابر حق است، نه درخواست معجزه‌های عجیب و بهانه‌جویی؛ چرا که مشرکان با این سخن، به دنبال حقیقت نبودند، بلکه می‌خواستند راهی برای فرار از پذیرش حق بیابند.