Сураи Абаса — Оят 10

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تَلَهَّىٰ: ин феъл аз решаи «لَهْو» гирифта шуда, маънои «худро бо чизе машғул кардан ва аз чизе дигар рӯй гардондан»-ро дорад. Яъне, ту аз ӯ рӯй мегардонӣ ва ба дигаре машғул мешавӣ.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба Пайғамбари Худ (с) муроҷиат карда, мефармояд: аммо он касе ки бо ҳирсу шавқ ба сӯи ту меояд ва аз Худо метарсад, ки мабодо дар роҳи ҳидоят кӯтоҳӣ кунад, ту аз ӯ рӯй мегардонӣ ва диққати худро ба дигарон — яъне бузургони мушрикон — равона мекунӣ. Ин оят дарси бузургест барои ҳамаи даъваткунандагон ба роҳи Худо, ки бояд ба ҳамаи одамон — хоҳ бузург бошад, хоҳ хурд, хоҳ сарватманд бошад, хоҳ камбағал — бо як чашм нигаранд ва касеро ба хотири мақому манзалати дунёиаш бар дигаре афзал нашуморанд. Ҳадафи асосии даъват, ҳидояти инсонҳост, на ҷалби ризои бузургону сарварон.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ислом дини адолат аст ва ҳамаи инсонҳо дар назди Худо баробаранд; наздикӣ ба Худо бо тақво аст, на бо мақому манзалати дунёӣ.
• Ҳар касе ки ба сӯи ҳақ меояд, бояд бо эҳтирому меҳрубонӣ пазируфта шавад, ҳатто агар дар назари мардум камқадр бошад.
• Даъваткунанда ба роҳи Худо набояд танҳо ба сӯи бузургону тавонгарон нигарад, балки бояд ба ҳамаи табақаҳои ҷомеа таваҷҷуҳ кунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим китоби тарбият аст ва Худованд бандагони худро бо нармӣ ва ҳикмат тарбият мекунад.
• Ҳар касе ки ташнаи ҳақиқат аст ва аз Худо метарсад, арзиш дорад, ки ба ӯ таваҷҷуҳ шавад, зеро дили ӯ омодаи пазириши ҳидоят аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар муносибат бо одамон бояд адолат ва инсофро риоя кунем ва касеро ба хотири манфиати дунёӣ аз назар наандозем.