Сураи Абаса — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

• «كَلَّا»: ҳарфест барои боздоштан ва рад кардан, яъне «не, чунин макун».
• «تَذْكِرَةٌ»: панд ва ёдоварӣ, чизе ки инсонро ба ёд меоварад ва ҳушдор медиҳад.

1. Тафсири оят:

Худованд паёмбарашро (с) аз он ки ба сарватманд рӯ оварда, аз нобино рӯй гардонд, бозмедорад ва мефармояд: не, чунин макун. Ҳамоно ин оятҳои Қуръон панд ва ёдоварист барои ҳар касе ки мехоҳад панд гирад. Ин Қуръон дар саҳифаҳои бузургвор ва пок нигоҳ дошта шудааст, ки фариштагони накукор онро менависанд ва онҳо назди Худо мақоми олӣ доранд. Пас ҳар кас бихоҳад, аз ин панд баҳра мегирад, ва ҳар кас бихоҳад, рӯй мегардонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон сарчашмаи панд ва ҳидоят аст барои тамоми мардум, на танҳо барои як гурӯҳи хос.
• Худованд бандагонашро бо меҳрубонӣ панд медиҳад ва роҳи дурустро нишон медиҳад.
• Ҳар кас метавонад аз Қуръон баҳра гирад, ба шарте ки дили худро кушода ва ҳақро бипазирад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон дар назди Худо мақоми бузург дорад ва аз ҳар гуна нуқсон пок аст.
• Пандгирӣ аз Қуръон сабаби саодати дунё ва охират мегардад, пас биёед ҳама ба он рӯ орем ва аз он баҳра гирем.