Surja Abese — Ajet 30

Kuptimi i fjalëve:

• حَدَائِقَ – kopshte e kultura të mbyllura me pemë e bimësi.
• غُلْبًا – pemë të trasha e të forta, me trungje të mëdhenj e të dendur; forma njëjës është أَغْلَبُ.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar, pasi përmendi krijimin e ushqimit të njeriut dhe mënyrën se si Ai e siguron atë, vazhdon duke përmendur mirësitë e Tij ndaj robërve të Tij. Ai thotë se nga toka i bëri të dalin kopshte të mëdha e të bukura, me pemë të trasha e të forta, që kanë degë të dendura dhe hije të gjerë. Këto kopshte janë plot begati dhe bukuri, dhe ato janë një dëshmi e fuqisë së Allahut dhe e mëshirës së Tij ndaj krijesave. Ato nuk janë vetëm burim ushqimi, por edhe pushim për syrin dhe shpirtin, duke treguar përkujdesjen e plotë të Krijuesit për nevojat e njeriut dhe të kafshëve.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ky ajet na mëson të sodisim krijesat e Allahut dhe të reflektojmë mbi fuqinë e Tij, sepse çdo pemë dhe çdo kopsht është një shenjë e madhështisë së Tij.
2. Ajo na kujton se Allahu nuk ka lënë asgjë pa e siguruar për nevojat e njeriut dhe të kafshëve, gjë që na bën të ndihemi mirënjohës ndaj Tij.
3. Ajo na nxit të ruajmë dhe të mos e shkatërrojmë natyrën, sepse ajo është dhuratë e Allahut për ne dhe për brezat që vijnë.
4. Ajo na forcon lidhjen me Allahun, duke na bërë të kuptojmë se Ai është i Vetmi që siguron jetesën dhe begatinë, prandaj duhet t’i drejtohemi Atij me lutje dhe falënderim.