Сураи Абаса — Оят 38

1. Маънии калимаҳо:

• «وُجُوهٌ»: чеҳраҳо, рӯйҳо.
• «يَوْمَئِذٍ»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• «مُّسْفِرَةٌ»: равшан, дурахшон ва нурбор аст; аз решаи «исфор» гирифта шуда, маънои равшанӣ ва кушодагии чеҳраро дорад.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат чеҳраҳое ҳастанд, ки равшану дурахшон мебошанд. Ин чеҳраҳо чеҳраи некбахтону солеҳон аст, ки аз сабаби имон ва амалҳои некӯашон дар дунё, дар он рӯз бо нуру шодмонӣ зоҳир мешаванд. Равшании чеҳраи онҳо нишонаи хушнудӣ, оромӣ ва комёбии онҳост дар ҷаннат. Ин равшанӣ метавонад аз асарҳои неки дунёӣ, аз қабили намоз, тоҳорат ва ибодат бошад, ки дар чеҳраи онҳо инъикос меёбад. Дар муқобили ин, чеҳраҳои кофирон ва гунаҳкорон дар он рӯз торик ва андӯҳгин хоҳанд буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки амалҳои нек ва имони ростин дар дунё ба равшанӣ ва шодмонии абадӣ дар охират мерасонанд.
• Мусулмон бояд ҳамеша ба сӯи некӯкорӣ ва покӣ кӯшиш кунад, то ки дар рӯзи қиёмат чеҳрааш равшан бошад.
• Ин оят умедворӣ ва рағбатро ба некиҳо зиёд мекунад ва моро ба сӯи ибодат ва тоат ташвиқ менамояд.
• Ҳамчунин ёдовар мешавад, ки ҳар амале, ҳатто хурд, дар пешгоҳи Худованд арзиш дорад ва метавонад сабаби нур ва саодат гардад.