Сураи Аль-Инфитар — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• كَلَّا: ҳарфест барои рад кардан ва боздоштан, яъне «не, чунин нест».
• بَلْ: ҳарфест барои ислоҳ ва гардиш додан, яъне «балки».
• تُكَذِّبُونَ: дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.
• بِالدِّينِ: ба рӯзи ҷазо ва ҳисоб, яъне рӯзи қиёмат.

1. Тафсири оят:

Ин оят раддияест бар гумон ва пиндори онҳое, ки худро дар роҳи дуруст мепиндоштанд. Аллоҳ таъоло мефармояд, ки чунин нест, ки шумо мегӯед; балки шумо рӯзи ҷазо ва ҳисобро дурӯғ мешуморед ва ба он бовар надоред. Аз ин рӯ, барои он рӯз амали нек намекунед ва худро барои ҳисобу китоб омода намесозед. Ҳақиқат ин аст, ки шумо ба сабаби инкор кардани рӯзи қиёмат аз роҳи рост дур шудаед ва инкор кардани он шуморо ба амалҳои нодуруст водор мекунад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят одамро огоҳ мекунад, ки худписандӣ ва гумон кардани дуруст будани роҳи худ метавонад ӯро аз ҳақиқат дур кунад.
• Бовар ба рӯзи ҷазо ва ҳисоб омили муҳими ислоҳи амал ва поксозии дил аст.
• Инкор кардани рӯзи қиёмат сабаби бепарвоӣ нисбат ба амалҳои нек ва сабаби пайравӣ аз ҳавои нафс мегардад.
• Ин оят ба инсон таъкид мекунад, ки бояд ҳамеша ба ҳисобу китоби рӯзи қиёмат бовар дошта бошад ва худро барои он омода созад.
• Дар ин оят раҳмат ва адолати Аллоҳ таъоло зоҳир мегардад, ки одамонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва аз гумроҳӣ бозмедорад.