Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• ثُمَّ — баъд, сипас.
• إِنَّهُمْ — ҳамоно онҳо.
• لَصَالُو الْجَحِيمِ — ҳатман дохилшавандагони Ҷаҳаннам ҳастанд, яъне ба оташи дӯзах ворид мешаванд ва азоби онро мечашанд.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки кофирон ва дурӯғангорони рӯзи қиёмат аз дидори Парвардигори худ маҳрум мешаванд, онҳо ҳатман ба оташи Ҷаҳаннам дохил мешаванд ва азоби сахти онро мебинанд. Онҳо бе ягон парда ва монеа ба дӯзах ворид мегарданд ва ҳарорати сӯзони онро эҳсос мекунанд. Ин ҷазои он амалҳои бад ва дурӯғ баровардани онҳост дар дунё.

1. Фоидаҳо:

• Ояти карима моро огоҳ мекунад, ки дурӯғ баровардан ва инкор кардани рӯзи қиёмат оқибати бад дорад ва ба Ҷаҳаннам мерасонад.
• Ин оят мӯъминонро ба амалҳои нек ва тақво ташвиқ мекунад, то аз азоби дӯзах наҷот ёбанд.
• Ваъдаи Парвардигор ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз ҳисоби рӯзи қиёмат гурехта наметавонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба оятҳои Қуръон бовар кунем ва онҳоро тасдиқ намоем, то ба ҷойгоҳи некӯ дар охират ноил гардем.