Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 17

1. Шарҳи калимаҳо:

• «ثُمَّ»: баъд, сипас.
• «يُقَالُ»: гуфта мешавад.
• «هَٰذَا»: ин.
• «كُنتُم»: шумо будед.
• «تُكَذِّبُونَ»: дурӯғ мешуморед, инкор мекардед.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки кофирон ба дӯзах дохил мешаванд ва азоби сахтро мечашанд, ба онҳо гуфта мешавад: ин ҳамон азобест, ки шумо дар дунё онро дурӯғ мешуморедед ва ба он бовар намекардед. Ҳангоме ки паёмбар ба шумо аз рӯзи қиёмат ва азоби он хабар медод, шумо онро инкор мекардед ва мегуфтед, ки ин суханони беҳуда аст. Акнун имрӯз шумо ҳақиқати он чизеро, ки инкор мекардед, бо чашми худ мебинед ва азоби онро мечашед. Ин гуфтаҳо барои онҳо сарзаниш ва таҳқир аст, то онҳо бидонанд, ки ҷазои амали худро гирифтаанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Оят нишон медиҳад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад онро инкор кунад.
• Инкор кардани оятҳои Қуръон ва рӯзи ҷазо сабаби азоби дардовар мегардад.
• Оят огоҳӣ медиҳад, ки инсон бояд пеш аз фаро расидани марг тавба кунад ва ба Худо бовар оварад.
• Қуръон каломи Худост ва бояд онро тасдиқ кард, на инкор.
• Ин оят ба муъминон умед мебахшад, ки агар ба Қуръон бовар кунанд ва аз он пайравӣ намоянд, аз чунин азоб наҷот меёбанд.
• Инсон бояд ҳамеша ба ёди рӯзи қиёмат бошад ва амалҳои нек анҷом диҳад, то ба ҷазои нек бирасад.