Сураи Аль-Иншикак — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• يُوعُونَ: калимаи «وَعَى» аст, ки маънои ҷамъ кардан, нигоҳ доштан ва пинҳон карданро дорад. Яъне он чизеро, ки дар дилҳои худ ҷамъ мекунанд ва пинҳон медоранд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят мефармояд, ки Ӯ аз он чизе, ки кофирон дар дилҳои худ пинҳон мекунанд ва нигоҳ медоранд, огоҳтар аст. Онҳо дар ботини худ куфру инкор, кибру ғурур ва душманиро нисбат ба ҳақ ҷамъ меоваранд, аммо Аллоҳ аз ҳамаи ин огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад. Ин оят тасаллие барои Паёмбар (с) ва ҳамаи муъминон аст, ки агар кофирон зоҳиран имон наоваранд ва ҳақро инкор кунанд, Аллоҳ аз ниятҳои пинҳонии онҳо огоҳ аст ва ба зудӣ ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад. Ҳамчунин ин оят ҳушдорест барои онҳое, ки дар дилҳои худ дуруғу риё ва инкорро пинҳон медоранд, ки Аллоҳ аз ҳама чиз огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пӯшида намемонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки Аллоҳ аз ҳамаи ниятҳо ва пинҳонии дилҳо огоҳ аст, бинобар ин бояд дилҳои худро аз куфру инкор ва риё пок кунем.
• Ин оят сабаби тасаллӣ барои муъминон аст, ки агар душманон зоҳиран ҳақро инкор кунанд, Аллоҳ аз ботини онҳо огоҳ аст ва адолати Ӯ барқарор хоҳад шуд.
• Ин оят моро ба сӯи ихлос ва ростқавлӣ дар имон даъват мекунад, зеро Аллоҳ танҳо ба зоҳир намебинад, балки ба ботини дилҳо низ назар мекунад.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки ҳеҷ амал ва нияте аз Аллоҳ пинҳон намемонад ва ҳар кас мувофиқи нияти худ ҷазо хоҳад дид.
• Ин оят моро ба сӯи таваккул ва боварӣ ба адолати Аллоҳ ҳидоят мекунад, ки Ӯ ҳаққи ҳамаро медиҳад ва ҳеҷ зулме намекунад.