Сураи Аль-Иншикак — Оят 22

1. Маънои калимаҳо:

• بَلِ (бал): ҳарфи истидрок аст, ки маънои «балки», «не, балки»-ро дорад ва гуфтаи пешро рад мекунад.
• الَّذِينَ كَفَرُوا (аллазина кафару): онҳое, ки кофир шуданд, яъне ҳақро инкор карданд.
• يُكَذِّبُونَ (юказзибун): дурӯғ мешуморанд, такзиб мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки сабаби рӯй гардондани кофирон аз имон на камбуди далел аст, балки онҳо одатан ҳақро дурӯғ мешуморанд. Онҳо Қуръон ва рӯзи қиёматро инкор мекунанд ва ба он бовар надоранд. Ин такзиб ва инкор аз саркашӣ ва ғурури онҳост, на аз надонистан. Ҳарчанд оёти равшан ва далелҳои қатъӣ ба онҳо расида бошад ҳам, онҳо бо ҳамон равиши худ идома медиҳанд ва ҳақро қабул намекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки сабаби асосии инкори кофирон на камбуди далел, балки саркашӣ ва ғурури онҳост.
• Қуръон далели равшан ва ҳуҷҷати қатъӣ аст барои ҳамаи одамон.
• Мусулмон бояд аз такзиб ва инкори ҳақ дурӣ ҷӯяд ва ҳамеша ба Қуръон ва рӯзи қиёмат бовар дошта бошад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон гӯш диҳем, онро қабул кунем ва ба он амал намоем, то аз гурӯҳи кофирон ва такзибкунандагон набошем.
• Ҳамчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақро бо далелҳои равшан бипазирем ва аз саркашӣ ва ғурур дур бошем, зеро ин сифатҳо монеи имон мешаванд.