Сураи Аль-Иншикак — Оят 10

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أُوتِيَ: дода шуд, супорида шуд.
• كِتَابَهُ: номаи аъмолаш, саҳифаи кирдору гуноҳҳояш.
• وَرَاءَ ظَهْرِهِ: аз пушти худ, яъне аз тарафи чап бо дасти печонидашуда.

1. Тафсири оят:

Ва аммо касе, ки номаи аъмолашро аз пушти худ гирад — ин шахс кофир аст ва саҳифаи кирдорҳояш ба дасти чапаш дода мешавад, аммо дасташро мепечонанд, то аз пушти ӯ берун ояд. Ин ишора ба он аст, ки ӯ китоби Худоро паси худ партофта, ба он амал накардааст. Чунин шахс дар он рӯз аз шиддати азоб ва ҳасрат фарёд мезанад ва ба ҳалокат даъват мекунад, сипас ба оташи дӯзах дохил мешавад ва сӯзонидани онро мечашад. Ӯ дар дунё дар байни аҳли хонаводааш шод ва мағрур буд, ба оқибат намеандешид ва гумон мекард, ки ҳеҷ гоҳ ба сӯи Парвардигораш барнамегардад ва ҳисобу китоб нахоҳад шуд. Оре, Аллоҳ таоло ӯро ҳамон тавре ки офарида буд, дубора зинда мекунад ва ба амалҳояш ҷазо медиҳад. Ҳамоно Парвардигори ӯ аз ҳолаш аз рӯзи офариниш то рӯзи баъс шудан огоҳ ва биност.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки ҳамаи аъмоли инсон сабт мешавад ва рӯзе номаи он ба дасташ дода мешавад — ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша некӣ кунад ва аз бадӣ парҳез намояд.
• Қуръон бо тарзи тасвири равшан ва таъсирбахш ҳолати кофиронро дар рӯзи қиёмат баён мекунад, то мо аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем ва ба роҳи рост қадам гузорем.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ғурур ва шодӣ дар дунё набояд моро аз ёди охират ғофил созад; зеро ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ дар охират аст.
• Аллоҳ таоло мефармояд, ки Ӯ аз ҳоли бандагонаш огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад — ин боиси тасаллӣ ва умедворӣ барои мӯъминон аст, ки адолати илоҳӣ ҳатман барқарор мешавад.
• Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Аллоҳ даъват мекунад, то пеш аз он ки номаи аъмоламон ба дасти чапамон дода шавад, амалҳои нек кунем ва китоби Худоро пеш рӯи худ қарор диҳем, на паси худ.