Сураи Аль-Аля — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

• «سَيَذَّكَّرُ»: ба зудӣ панд гирифта, аз насиҳат баҳра мебарад.
• «مَن يَخْشَىٰ»: касе ки аз Аллоҳ метарсад ва аз Рӯзи Қиёмат ҳарос дорад.

1. Тафсири оят:

Ба зудӣ касе аз ин Қуръон ва мавъизаҳо панд мегирад, ки дар дилаш аз Аллоҳ тарс дорад. Чунин шахс аз мавъиза фоида мегирад, зеро дили ӯ барои қабули ҳақ омода аст. Инҳо олимону муъминон ҳастанд, ки ҳар яке ба андозаи тавфиқи худ аз пандҳо баҳра мебаранд. Аммо касе ки аз Аллоҳ наметарсад ва ба Рӯзи Қиёмат бовар надорад, аз панд рӯй мегардонад ва аз он фоида намебинад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки тарси Аллоҳ ва ҳарос аз Рӯзи Қиёмат сабаби асосии қабули ҳидоят ва панд гирифтан аст.
• Қуръон барои ҳама мардум мавъиза аст, аммо танҳо касоне аз он баҳра мебаранд, ки дили нарм ва тарс аз Аллоҳ доранд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дилҳои худро бо тақво ва тарси Аллоҳ зинда гардонем, то аз Қуръон ва насиҳатҳои он ҳамеша фоида гирем.
• Ҳамчунин ин оят умед мебахшад, ки ҳар касе ки ба Аллоҳ тарс дорад, ҳатман рӯзе ба ҳақ бармегардад ва аз пандҳо баҳра мебарад.