Сураи Аль-Аля — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «وَيَتَجَنَّبُهَا»: яъне аз он (панд/зикр) дурӣ меҷӯяд ва аз он канора мегирад.

— «الْأَشْقَى»: бадбахттарин кас, яъне шахси бадбахте, ки сазовори ҳалокат аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят пас аз он меояд, ки Худованд дар бораи касоне сухан мегӯяд, ки аз панд гирифтан ва аз зикри Худо баҳра мегиранд. Дар ин ҷо мефармояд, ки аз ин панд ва ёдоварӣ он шахси бадбахт рӯй мегардонад ва худро аз он дур медорад. Ин шахс касест, ки дар дилаш тарси Худо нест ва ба Ӯ имон наовардааст. Ӯ бадбахттарин одамон аст, зеро бо куфру инкор ба сӯи оташи бузурги ҷаҳаннам меравад ва дар он азоби сахтро мечашад. Дар он ҷо на мемирад, ки ором ёбад, ва на зиндагии некӯ ва фоиданоке дорад. Пас, сабаби дур шуданаш аз панд он аст, ки дилаш аз имон холӣ ва аз тарси Худо тиҳӣ аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки панд ва зикри Худо барои дилҳои зинда ва тарснок судманд аст, аммо дили сахт ва беимон аз он баҳра намегирад.

— Моро ташвиқ мекунад, ки дили худро бо тарси Худо ва имон зинда нигоҳ дорем, то аз зикру панд баҳра гирем ва аз бадбахтӣ дур бошем.

— Нишон медиҳад, ки бадбахтии ҳақиқӣ дар охират аст, на дар дунё; ва касе ки аз ёдоварии Худо рӯй мегардонад, худро ба сӯи ҳалокати абадӣ мебарад.

— Ин оят моро ба сӯи раҳмат ва адолати Худо ҳидоят мекунад, ки ҳар кас ба амали худ сазовори подош ё ҷазо мешавад, ва ин боиси ташвиқи некӯкорӣ ва дурӣ аз куфру инкор аст.