Сураи Аль-Аля — Оят 9

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَذَكِّرْ: Пас, панд деҳ, насиҳат кун.
• إِن: Агар, ҳар гоҳ.
• نَّفَعَتِ: Фоида расонд, судманд шуд.
• الذِّكْرَىٰ: Панд, насиҳат, ёдоварӣ.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки мардумро бо он чи ба ӯ ваҳй шудааст, панд диҳад ва онҳоро ба сӯи он чи барояшон беҳтар аст, ҳидоят кунад. Ӯ бояд мардумро бо Қуръон насиҳат кунад ва то замоне ки панд шунида мешавад, онҳоро ёдоварӣ намояд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки маънои оят ин аст: панд деҳ, хоҳ панд фоида диҳад ва хоҳ надиҳад. Баъзеи дигар гуфтаанд: агар гумон кунӣ, ки панд фоида мерасонад, пас панд деҳ. Дар ҳар сурат, вазифаи Паёмбар (с) расонидани паём аст ва ӯ набояд худро барои касоне, ки панд намепазиранд ва танҳо саркашӣ ва рӯйгардонӣ мекунанд, ба заҳмат андозад.

1. Фоидаҳои омӯзанда аз ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ба сӯи Худо ва панддиҳӣ ба мардум вазифаи муҳими ҳар муъмин аст.
• Қуръон сарчашмаи асосии панд ва насиҳат аст ва бояд мардумро бо он ёдоварӣ кард.
• Панддиҳӣ бояд бо нармӣ ва ҳикмат сурат гирад, то дилҳоро ба худ ҷалб кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки натиҷаи даъват танҳо ба дасти Худост ва мо вазифадорем, ки паёмро расонем.
• Ҳар кас метавонад бо панд ва ёдоварӣ ба роҳи рост ҳидоят шавад, пас бояд ин амали некро тарк накунем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва хондану фаҳмидани он дилҳоро зинда мекунад ва ба сӯи некӣ роҳнамоӣ менамояд.